 2 |
||
 Q J 9 6 3 |
||
 Q J 8 7 4 |
||
 6 5 |
||
| A J 10 4 |
 |
K Q 9 8 |
| 10 8 |
A 7 5 2 |
|
| A 10 9 |
3 |
|
| 10 9 4 3 |
K J 8 7 |
|
| 7 6 5 3 |
||
| K 4 |
||
| K 6 5 2 |
||
| A Q 2 |
Last updated: September 5, 2005.
Jerusalem Post Bridge Column for Friday, Feb 11, 2005
They Fought the Law
by Matthew Granovetter, Israel
The Israeli International Bridge Festival began yesterday in Tel
Aviv and continues through next week. Many of the players
at the tournament are familiar with a bridge theory called the law
of total tricks, proposed by Frenchman Jean-Rene Vernes in 1969,
and later publicized by American Larry Cohen in his popular book (To
Bid or Not to Bid) in 1992. This theory states that the number of
total tricks in a hand is approximately equal to the number of total
trumps held by both sides, each in its respective suit. If, for
example, each side has an eight-card trump fit, there will be 16
total tricks available on the hand. If East-West can make exactly
seven tricks in their trump suit, North-South can make nine. Or
maybe both sides can make eight. The "law" has taken the tournament
world by storm over the past 10 years, where thousands of players
relay on its validity in helping to solve competitive bidding
problems.
Last month, however, a new book was published, entitled I Fought
the Law of Total Tricks, by Mike Lawrence and Anders Wirgren.
Lawrence is a well-known author and player in America, a member of
the original Dallas Aces team, and Wirgren is a champion, writer and
theorist from Malmo, Sweden. The book is filled with interesting
concepts that challenge the "law" and also instruct on how to
improve upon the theory, which, the authors say, is far from
accurate. This week's hand is from the book.
West dealer
North-South vulnerable
| 2 |
||
| Q J 9 6 3 |
||
| Q J 8 7 4 |
||
| 6 5 |
||
| A J 10 4 |
|
K Q 9 8 |
| 10 8 |
A 7 5 2 |
|
| A 10 9 |
3 |
|
| 10 9 4 3 |
K J 8 7 |
|
| 7 6 5 3 |
||
| K 4 |
||
| K 6 5 2 |
||
| A Q 2 |
| West | North | East | South |
| pass | pass | 1 |
pass |
| 1 |
DBL | 3 |
4 |
| DBL | pass | pass | pass |
3
When this hand was played in a tournament, Lawrence, who had just
become familiar with the "law," was sitting West. After passing, he
heard his partner open one club. He responded one spade and North
doubled for takeout. East raised to three spades and South bid four diamonds. At this point, Lawrence decided to apply the "law." His
side held eight trumps and his opponents probably held nine
diamonds, a total of 17 trumps. So the "law" said that if his side
can make 10 tricks in spades, they could make only seven tricks in
diamonds. If his side could make nine tricks in spades, they could
make only eight tricks in diamonds. Therefore, he doubled four
diamonds and led a club, expecting to collect a two- or three-trick
penalty.
Instead, however, declarer won the first trick and played on trumps.
Lawrence's side scored only three aces, and four diamonds doubled
was made for a score of 710 to North-South. Upon examining the
hands, Lawrence saw that his side can make nine or 10 tricks in
spades, depending on the lead. This meant there were 19 or 20 total
tricks available, with only 17 total trumps. The "law" had not
worked. A few years after this hand, Lawrence and Wirgren began
corresponding and discovered a mutual skepticism for the "law,"
which eventually blossomed into a friendship and co-authorship of
what will surely be the most controversial bridge book of 2005, if
not the decade.
Göteborgstidningen, 26th of March, 2005
I konflikt med Lagen
by Anders Brunzell, Göteborg, Sweden
Inom alla sporter finns det lagar som reglerar spelets gång. För några år sedan fick LAGEN en speciell innebörd för bridgespelare. Det var när Larry Cohen kom ut med sin bok To Bid or Not to Bid – The Law of Total Tricks, som blev en storsäljare och något av en bridgens bibel.
I korthet hävdade Lagen att om en sida hade en trumffärg på sammanlagt nio kort och den andra en trumf på tio kort så fanns totalt 9+10 stick tillgängliga. Hur dessa nitton stick fördelades berodde förstås på
styrkeförhållandena. Om den ena sidan kunde ta åtta stick med sin färg som
trumf dikterade Lagen att den andra hade elva i sin färg.
Nu har det kommit en bok med titeln I Fought the Law of Total Tricks. Författare är vår svenske expert Anders Wirgren tillsammans med trefaldige världsmästaren Mike Lawrence. Här påstås att Lagen är en synnerligen bristfällig konstruktion och detta bevisas på punkt efter punkt. En mycket intressant läsning men inget för nybörjare! Boken kan beställas på www.scaniabridge.com
Svenska Dagbladet, 27th of March, 2005
Bridge
med Tommy Gullberg, Stockholm, Sweden
Väst giv, Nord-Syd i zonen
| 9 4 3 2 |
|
| 9 8 6 2 |
|
| E K |
|
| D 7 3 |
|
| Utspel: 10 |
|
| kn 10 5 |
|
| E K 7 4 |
|
| D kn 5 |
|
| E K kn |
| Syd | Väst | Nord | Öst |
| pass | pass | pass | |
| 1 |
1 |
3 |
pass |
| 4 |
pass | pass | pass |
| 9 4 3 2 |
||
| 9 8 6 2 |
||
| E K |
||
| D 7 3 |
||
| E D 8 7 6 |
|
K |
| D 3 |
kn 10 5 |
|
| 10 9 8 |
7 6 4 3 2 |
|
| 10 8 2 |
9 6 5 4 |
|
| kn 10 5 |
||
| E K 7 4 |
||
| D kn 5 |
||
| E K kn |
Haagsche Courant, Rotterdams Dagblad, Zeeuwse Courant & De Stentor, 9th of April 2005 (syndicated column)
Bridge
by Berry Westra, the Netherlands
In 1969 lanceerde de Fransman Jean-Rene Vernes de wet van het totaal aantal slagen. Hij stelde dat het aantal kaarten dat beide partijen samen hebben in hun langste kleur ongeveer overeenkomt met het aantal slagen dat er in totaal te vergeven is. Hebben NZ en OW allebei een fit van negen kaarten, dan kunnen zij doorgaans in totaal achttien slagen maken met hun lange kleur als troef. Afhankelijk van het zitsel kan de verdeling voor beide partijen 9-9, 10-8, of 11-7 zijn, maar het totaal aantal slagen blijft achttien. Dit idee werd opgepikt door het Amerikaanse toppaar Bergen-Cohen, dat hun competitieve bieden baseerde op deze wet. Begin jaren '90 publiceerde Larry Cohen het boek 'To bid or not to bid', waarin hij 'the Law' toegankelijk maakte voor een groot publiek. Volgens Cohen kon je in competitieve biedverlopen veilig zoveel slagen bieden als je troeven samen had. Dus met acht troeven samen tot het tweeniveau en met negen troeven samen tot het drieniveau. Een regel die insloeg als een bom. Tot op de dag van vandaag laten hele volksstammen zich bij competitieve biedverlopen leiden door deze richtlijn.
Maar als het aan Mike Lawrence en Anders Wirgren ligt niet lang meer. In hun nieuwe boek 'I fought the Law' maken zij korte metten met de wet van Cohen. Zo hebben de auteurs via computersimulaties berekend dat de wet van het totaal aantal slagen in minder dan de helft van de spellen klopt. Vaker zit er een discrepantie van een, twee of zelfs drie slagen tussen het aantal gezamenlijke troeven en het aantal beschikbare slagen.
'I fought the law' opent met het volgende spel:
Zuid, Allen
| B 7 3 |
||
| V 10 8 7 3 |
||
| V 5 3 |
||
| B 4 |
||
| A 10 4 |
|
V 8 5 2 |
| 6 5 |
B |
|
| A 10 6 2 |
H 8 7 4 |
|
| A 10 5 3 |
V 8 7 2 |
|
| H 9 6 |
||
| A H 9 4 2 |
||
| B 9 |
||
| H 9 6 |
Lawrence en Wirgren stellen terecht dat niet het aantal troeven bepalend is voor het aantal slagen dat je kunt maken, maar de distributie. Korte kleuren zijn goud waard. Zij komen met een alternatief voor de law. Het is gebaseerd op twee pijlers: SST en WP. SST staat voor Short Suit Total en WP voor Working Points. De Sort Suit Total is het totaal aantal kaarten dat een partij heeft in zijn twee kortste kleuren. Met twee singletons (in verschillende kleuren) is er sprake van een SST van twee. Working Points zijn werkende punten, oftewel honneurs die daadwerkelijk slagen opleveren. De auteurs hebben een formule ontworpen om te bepalen hoeveel slagen een partij kan maken. Trek de SST af van 13. Het getal dat je overhoudt is gelijk aan het aantal slagen dat er gemaakt kan worden, mits er 19 tot 21 Working Points zijn. Met minder of meer WP moeten er slagen worden afgetrokken of opgeteld.
| A H 8 6 2 |
||
| H 9 7 |
||
| 7 4 2 |
||
| 8 3 |
||
| 5 4 |
|
B 3 |
| 10 4 2 |
6 5 3 |
|
| A V 9 8 |
H B 3 |
|
| A B 9 6 |
H V 7 4 2 |
|
| V 10 9 7 |
||
| A V B 8 |
||
| 10 6 5 |
||
| 10 5 |
Overigens verdient de wet van Cohen het niet om afgebrand te worden. Hoewel zeker niet accuraat is het een nuttig hulpmiddel bij moeilijke beslissingen. Of dat ook geldt voor nieuwe ideeen van Lawrence en Wirgren staat nog te bezien. Het inschatten van zowel de SST als de WP zal aan tafel niet gemakkelijk zijn. Bovendien is de regel aanzienlijk ingewikkelder dan de wet van Cohen. Dat neemt niet weg dat 'I fought the law' een absolute must is voor iedere serieuze wedstrijdbridger.
Toernooi Bridge Magazine, April/May 2005
I Fought The Law
by Frank van Wezel, Amsterdam, Netherlands
Reeds in 1969 schreef Jean-René Vernes in de Bridge World een artikel getiteld "The Law of Total Tricks". De grote doorbraak van de Law kwam echter pas in de jaren 90 met de boeken van Larry Cohen To Bid or Not to Bid en Following the Law. Het bracht een ware cultuurschok in de bridgewereld te weeg.
Maar hoe luidt nu eigenlijk die Law? En is het een wetmatigheid, zoals de naam doet vermoeden? Cohen stelt zelfs dat bij het competitieve bieden de Law beter is dan het inzicht van welke bridger dan ook. Of is het slechts een richtlijn die met de nodige voorzichtigheid moet worden toegepast? In het recent verschenen boek I Fought the Law stellen Mike Lawrence en Anders Wirgren het wel en wee van de Law aan de kaak.
De Law berust op drie belangrijke stellingen:
Stelling 1: Als beide partijen in hun beste fit spelen, is het totaal aantal slagen gelijk aan het totaal aantal troeven, uitgaande van het beste af- en tegenspel. Dus als NZ een fit hebben van 9 kaarten en de beste fit van OW bestaat uit 8 kaarten dan zijn er in totaal 17 slagen te maken. Stel NZ kunnen 10 slagen maken dan komen OW niet verder dan 7 slagen.
Stelling 2: Het totaal aantal slagen wordt niet beïnvloed door distributie of de locatie van honneurs. Dus als een snit voor de ene kant goed zit, zit hij voor de ander partij fout. Het totaal aantal slagen blijft onveranderd, wat de een erbij krijgt gaat er bij de ander af. Dit geldt ook voor veranderingen in de distributie, een slecht zitsel voor de ene kant betekent een goed zitsel voor de andere kant.
Stelling 3: In competitieve situaties moet je bieden tot de hoogte die gelijk is aan het aantal troeven van je beste fit. In 1993 won Larry Cohen de prestitieuze Bols Tip Award met het artikel "Eight never, nine ever". Hij betoogt daarin dat als je moet beslissen om op 3 hoogte competitief te bieden bijvoorbeeld 3S over 3H je met 9 troeven altijd moet bieden maar met 8 troeven nooit.
Deze tip is makkelijk toe te passen zodat vele op de Law gebaseerde conventies zoals Bergen raises en DONT snel populair werden. Ook in de post-mortem kun je vaak beluisteren dat het bieden 'beschermd' was door de Law.
De Law klopt niet altijd:
Maar dat de Law, en daarmee ook de tip van Cohen, niet altijd opgaat bewijst het volgende spel:
| A 8 4 2 |
||
| 7 6 |
||
| B 4 3 |
||
| A 9 5 3 |
||
| B 3 |
|
10 7 6 |
| H V 10 2 |
A B 8 4 |
|
| A 9 6 5 |
8 7 |
|
| V B 2 |
H 10 7 4 |
|
| H V 9 5 |
||
| 9 5 3 |
||
| H V 10 2 |
||
| 8 6 |
NZ hebben 8 schoppens maar kunnen 9 slagen maken, ze verliezen 2 hartens en een slag in elke lage kleur. OW hebben 8 hartens maar kunnen ook 9 slagen maken, 2 schoppens en een slag in elke lage kleur gaan verloren. Met 16 troeven zijn er dus maar liefst 18 slagen. Kortom over 2S moeten OW 3H bieden met slechts 8 troeven, sterker nog over 3H moeten NZ met maar 8 troeven 3S bieden! De Law werkt dus niet altijd en het blindelings volgen van Cohen's tip leidt soms tot slechte resultaten.
Dat de Law soms niet opgaat wijt Cohen aan het verschil in 'zuiverheid' van handen. Hij stelt dat je bij twijfel moet kijken naar andere factoren. Een aanleiding om door te bieden zijn hoge honneurs en goede tussenkaarten in onze troefkleur, het hebben van een dubbele fit of distributie (singletons en renonces). Maar zachte honneurs (vrouwen en boeren) in de troefkleur van de tegenpartij, misfits, vlakke handen en ongunstige kwetsbaarheid zijn reden om te passen.
Laten we eens kijken of deze factoren inderdaad de oorzaak zijn dat de Law soms faalt. We veranderen het voorbeeld slechts een beetje. Met andere woorden, de zuiverheid kan door deze relatief kleine veranderingen niet veel veranderen. Alle handen houden dezelfde honneurs en tussenkaarten maar elke zijde krijgt er een extra troef bij waardoor ook de distributie enigszins veranderd.
| A 8 6 4 2 |
||
| 7 6 |
||
| B 4 3 |
||
| A 9 3 |
||
| B 3 |
|
10 7 |
| H V 10 9 2 |
A B 8 4 |
|
| A 9 6 |
8 7 5 |
|
| V B 2 |
H 10 7 4 |
|
| H V 9 5 |
||
| 5 3 |
||
| H V 10 2 |
||
| 8 6 5 |
Het aantal troeven is verhoogd van 16 naar 18, volgens de Law zou dus ook het aantal slagen moeten stijgen. Niets is minder waar, het aantal slagen daalt juist van 18 naar 16. Immers in schoppen maak je met 9 troeven slechts 8 slagen en in harten idem dito. Deze constatering is opzienbarend. In het eerste voorbeeld hadden we 16 troeven en 18 slagen, na een kleine wijziging die de zuiverheid van de handen niet echt essentieel kan veranderen, kunnen we in het tweede voorbeeld met 18 troeven slechts 16 slagen halen. Kortom, niet alleen gaat de Law niet altijd op maar ook de verklaring die Cohen daarvoor geeft klopt soms niet. Sterker nog, om in deze voorbeelden goede scores te halen moet je de tip van Cohen omdraaien.
Wellicht tijd voor iets anders?
De Law is dus geen wetmatigheid maar een slechts een hulpmiddel dat met de nodige reserves moet worden gebruikt. In het eerst gedeelte van I Fought The Law laten Lawrence & Wirgren aan de hand van talloze voorbeelden zien wat er aan de Law schort. Daarnaast concluderen zij op basis van uitgebreid statistisch onderzoek dat de Law slechts in 40% van de spellen geldt. Ook blijkt dat de Law slechter werkt naarmate de handen minder gebalanceerd zijn, dus het aantal troeven toeneemt.
Nu is het leveren van kritiek makkelijk. Daarentegen is het aandragen van oplossingen moeilijk. Het siert Lawrence & Wirgren dat zij in het tweede gedeelte van het boek een alternatief voor de Law presenteren. Tijdens hun onderzoek zijn zij gestuit op twee factoren die volgens hen van doorslaggevend belang zijn bij het competitief bieden te weten: de distributie en de werkende punten. Lawrence & Wirgren presenteren een formule waarin deze twee variabelen, oude bekenden van de bridge-expert, een allesbepalende rol spelen. Deze formule is niet eenvoudig toe te passen maar dat was te verwachten, simpele regels zoals de Law blijken immers niet altijd te werken. Een bijkomend voordeel is dat de formule inzicht geeft in het aantal slagen wat jouw kant kan maken, dat heeft meer nut dan de Law die kijkt naar het aantal slagen dat beide partijen kunnen halen. Gelukkig wordt het gebruik van de formule uitgelegd aan de hand van vele voorbeelden die aantonen dat met deze waarderingsmethode betere resultaten worden behaald dan met de Law.
Is dit nu aanleiding om de Law overboord te gooien en verder te gaan met de nieuwe methode? Of is het raadzaam om beide methodieken naast elkaar te hanteren zoals Eric Kokish in het voorwoord suggereert. Het is aan u als lezer om dat te bepalen. Want wilt u meer weten over dit hulpmiddel raad ik u aan om dit spraakmakende boek te kopen. Uw inzicht in het competitieve bieden zal met sprongen vooruit gaan. Een absolute aanrader.
Nye bridgebøger
af Dennis Koch-Palmund, Danmark
To af de store kanoner inden for Bridgelitteraturen – Anders Wirgren og Mike Lawrence – har i samarbejde skrevet bogen I Fought The Law of Total Tricks.
Det er tale om en ren afklædning af "Loven", og den er ikke holdt i nogen mild tone.
Dette er en bog for eksperter – eller ret tæt på – og hvis det er opgaver, man leder efter, må man hellere læse noget andet.
Wirgren og Lawrence – det må være godt. Efter halvdelen af bogen var jeg ved at give op, men så kom belønningen. Hvad jeg savnade i starten, fik jeg til gengæld igen i anden halvdel. Her bliver man introduceret for et – for mig – helt nyt koncept. Et alternativ til "Loven". SST (short suit total), WP (working points) och sund fornuft.
SST er pointgivning for makkerparrets to korteste farver uden for den fundne trumffarve. WP er basalt set de aktive/stikgivende kort. Fordeling og kortvurdering er en del af konceptet, og det er en riktig god ide.
Ud fra en lille – ikke speciel svær – formel beregnes antallet af stik.
Dermed har vi fået endnu et spændende værktøj til at vurdere vores kort, og det er altid sunt. Som i Mike Lawrences andre bøger er der masser af gode råd til læserne. Hvor mange af disse råd der udspringer fra Anders Wirgren, er jeg ikke klar over, men han har helt sikkert også sat sit fingeraftryk.
Min konklusion er, at det er en svær bog, og efter min mening er sidste del langt mere interessant end første.
Metoden er givetvis ganske præcis. Jeg har selv tænkt mig at prøve den i praksis.
Book Reviews
by Paul Linxwiler, USA
I Fought the Law of Total Tricks
By Mike Lawrence and Anders Wirgren
$17.95
Softcover
268 pages
Rating: A-
Reviewed by Paul Linxwiler
There ought'ta be a law
The premise of this work by Lawrence and Wirgren is simple: the so-called
Law of Total Tricks is a sham, an illusion whose seeming reliability is
based more on anecdotal evidence than hard fact. While some players will
shout, 'Heresy!' others are giving I Fought the Law of Total Tricks a hard
look.
Lawrence and Wirgren spend the first 100 pages of the book showing why
they believe the Law is fatally flawed. The length of this deconstruction
is off-putting since readers will want to see if the authors can offer
anything in place of the Law (they do), but the copious evidence presented
against the Law is necessary. Since Law-related theory is an integral part
of the entire edifice of modern bridge bidding, persuading players that
the Law is unreliable requires a compelling case with plenty of examples.
I believe Lawrence and Wirgren have succeeded in this goal.
In its simplest form, the Law states that the total number of trumps on a
deal (the combined longest trump holdings for both sides) is equal to the
total number of tricks available. For example, if North-South have an
eight-card spade fit (their best fit) and East-West have an eight-card
heart fit (their best fit), the total number of tricks available is 16
(eight plus eight). Hence, if one side (say) can make 10 tricks playing in
their longest fit, the other side can only take six tricks. This 'rule'
can help you gauge how high to bid in a competitive auction or whether you
should consider a sacrifice.
Although the Law is a simplification subject to various adjustments,
Lawrence and Wirgren maintain that it fails even at the level of
generalization. The most damning evidence brought against the assertion
that the number of trumps equals the number of tricks is the analysis
performed by Wirgren that shows that the Law equation is true in less than
half of the cases. For example, in the above case (16 total trumps) there
are exactly 16 total tricks only 44.1% of the time. With 18 trumps, the
Law is 'right' only 36.1% of the time, and the greater the number of
trumps the more feeble the connection between total trumps and total
tricks.
In short, total trumps and total tricks are weakly correlated. To be fair,
the Law is never presented as an absolute by any of its proponents, but
compared to other evaluation techniques (such as high-card points
predicting how high to bid, in which a strong correlation exists between
the two, especially on balanced hands) the Law falls short.
The authors maintain that the number of tricks available to each side
playing in their best suit is actually a function of distribution, while
the number of trumps held is a secondary matter. Wirgren's alternative
approach is to focus on what he calls Short Suit Total (SST) and Working
Points (WP) for arriving at the correct number of tricks available. The
latter half of the book is spent exploring these concepts.
The biggest negative in the work is that Lawrence is sometimes too
strident in his attempts to evangelize the reader to the truth of his
idea. The central thesis of the book is strong; overselling it doesn't
help.
Despite this, I Fought the Law is an important work of theory that deserves serious attention.
Published by Mikeworks, 9138 Saddlebrow Dr., Brentwood TN 37027, 77bridge@best.com
Mike ja Anders rikkoivat Lain
by Tuomo Väliaho, Finland
Kirja-arvostelu:
Mike Lawrence Anders Wirgren:
I Fought the Law of Total Tricks
1969: Ranskalainen teoreetikko Jean-René Vernes julkaisee Bridge Worldissä artikkelin nimeltä The Law of Total Tricks. Sen mukaan jaossa saatava kokonaistikkimäärä on keskimäärin sama kuin molempien puolien valttien yhteenlaskettu määrä, kun parit pelaavat parhaassa valtissaan.
1992: Amerikkalainen Larry Cohen kirjoittaa The Law of Total Tricksistä (LOTT) ja sen soveltamisesta kirjan, To Bid or Not to Bid. Kaksi vuotta myöhemmin Cohenilta ilmestyy vielä jatko-osa Following the Law. Kirjoja myydään kymmeniä tuhansia kappaleita, ja LOTT on pian kutakuinkin kaikkien huulilla. Vihdoinkin on olemassa helposti opittava ja sovellettava apuväline vaikeisiin tarjoustilanteisiin.
2004: Kirjakauppoihin tulee myyntiin kirja, jonka kannessa korppikotka istuskelee hautakivellä, jossa lukee "LAW R.I.P." Kirjan nimi on I Fought the Law of Total Tricks, ja sen sanoma on: tikkien määrä ei ole riippuvainen valttien pituuksista, joten LOTT ei toimi. Kirjan on kirjoittanut kaksi huipputeoreetik-koa, amerikkalainen Mike Lawrence ja ruotsalainen Anders Wirgren.
Lawrence ja Wirgren "tapasivat" toisensa ensimmäisen kerran netissä järjestetyssä näytösottelussa. He aloittivat sähköpostikirjeenvaihdon yli Atlantin ja ystävystyivät. Sekä Lawrencella ja Wirgrenillä oli molemmilla epäilyksensä LOTT:n suhteen, sillä he olivat tahoillaan jatkuvasti törmänneet jakoihin, joissa laki ei toiminut.
Wirgren oli ehtinyt kirjoittaa aiheesta jo muutaman artikkelin, ja Lawrence uhota Larry Cohenille kirjoittavansa kirjan nimeltä I Fought the Law - tietämättä kuitenkaan, mitä siihen kirjoittaisi. Tilanne muuttui, kun Lawrence tutustui Wirgreniin.
Laista kaksi eri versiota
Lawrencen ja Wirgrenin keskeinen huomio on, että LOTT:sta on olemassa kaksi eri versiota, Jean-René Vernes'n ja Larry Cohenin.
Vernes'n mukaan jaon kokonaistikkimäärä vastaa keskimäärin valttien yhteispituutta, kun otetaan tutkittavaksi joukko jakoja. Tämän Lawrence ja Wirgren allekirjoittavat. Cohenin ensimmäisessä kirjassa taas kirjoitetaan, että tikkien ja valttien määrä on sama missä tahansa jaossa. Toisessa kirjassa sanamuotoa lievennettiin: tikkien ja valttien kokonaismäärä on keskimäärin sama missä tahansa jaossa.
Lauseiden ero kuulostaa merkityksettömältä, mutta niin ei suinkaan ole. Otetaan yksinkertaistettu esimerkki. Pöydässä pelatuissa neljässä jaossa jokaisessa toisella parilla on 9 herttaa ja toisella 9 pataa. Vernes'n LOTT:n mukaan voimme olettaa, että jakojen kokonaistikkimäärä on keskimäärin hyvin lähellä 18:aa. Mikään ei kuitenkaan estä tikkien esiintymistä jaoissa vaikkapa seuraavasti: 16, 17, 19 ja 20 tikkiä. Cohenin muotoilemana LOTT ei puolestaan salli paljonkaan hajontaa, joten vastaavan lukusarjan pitäisi pikemminkin näyttää tältä: 18, 18, 18 ja 18.
LOTT jäi kirjoittajien mukaan aikanaan kunnolla testaamatta, mutta nyt se on helpompi tehdä tietokoneiden kehityttyä. Anders Wirgren on kirjaa varten tehnyt analyysit vajaasta 2000:sta jaosta, joista vain noin 40 prosenttia käyttäytyi täsmälleen niin kuin LOTT ennusti. Lopuissa noin 60 prosentissa jaoista tikkejä oli joko enemmän tai vähemmän kuin valttien yhteismäärä antoi olettaa.
Kaiken lisäksi Wirgrenin tilastojen mukaan lain tarkkuus heikkenee valttien yhteismäärän kasvaessa. Kun valtteja on 14, jaossa on täsmälleen 14 tikkiä vajaassa 56 prosentissa jaoista. Valttimäärän noustua 20:een, LOTT on oikeassa enää 30 prosentissa tapauksista.
Ruutukuningas vaihtaa paikkaa
I Fought the Law -kirjan alun tilastollisen ryöpytyksen jälkeen kirjoittajat käyvät Cohenin kirjojen "lakipykälien" kimppuun ja tekevät niistä yksitellen selvää lukuisten esimerkkijakojen avulla. Esimerkiksi yhden Cohenin perusteesin mukaan kuvakorttien sijainti ei muuta jaon kokonaistikkimäärää. Jos kortti istuu yhdelle puolelle huonosti, istuu se toiselle hyvin. Ajatus tuntuu luontevalta, kunnes näkee vaikkapa tämän Lawrencen ja Wirgrenin esittämän jaon:
W/E-W
| Q 8 |
||
| A 7 6 4 |
||
| A Q J 10 8 |
||
| 3 2 |
||
| 6 4 2 |
|
7 5 3 |
| 2 |
K Q J 10 |
|
| K 3 |
7 6 5 4 |
|
| A Q 10 9 8 5 4 |
J 6 |
|
| A K J 10 9 |
||
| 9 8 5 3 |
||
| 9 2 |
||
| K 7 |
| Länsi | Pohjoinen | Itä | Etelä |
| 3 |
pass | pass | pass |
Toisessa pöydässä tarjotaan enemmän:
| Länsi | Pohjoinen | Itä | Etelä |
| 3 |
3 |
pass | 3 |
| pass | 4 |
pass | pass |
| pass |
W/E-W
| Q 8 |
||
| A 7 6 4 |
||
| A Q J 10 8 |
||
| 3 2 |
||
| 6 4 2 |
|
7 5 3 |
| 2 |
K Q J 10 |
|
| 4 3 |
K 7 6 5 |
|
| A Q 10 9 8 5 4 |
J 6 |
|
| A K J 10 9 |
||
| 9 8 5 3 |
||
| 9 2 |
||
| K 7 |
Kolmessa ristissä länsi pääsee ruutukuninkaalla pöytään vetämään ristimaskin ja saa 8 tikkiä. Etelällä taas käy patapelissään perin huonosti, kun länsi lähtee herttaa ja ruutumaski epäonnistuu: neljässä padassa on enää 7 tikkiä. Ruutukuninkaan siirtämisen jälkeen jaon yhteistikkimäärä on siten 15, kun sen pitäisi LOTT:n mukaan edelleen olla 16.
Arviointikyky kunniaan
Kirjoittajat pitävät LOTT:n suurimpana ongelmana sitä, että se liioittelee valttien merkitystä ja samalla väheksyy jakaumaa, arvokortteja ja pelaajien oma arviointikykyä. Laki ei myöskään ota huomioon sitä, että jaossa voi olla huomattavasti erilainen tikkimäärä riippuen siitä, kummasta kädestä peliä viedään tai että blokissa olevat värit vaikuttavat lopputulokseen.
Total Tricks -lain tilalle Wirgren on kehittänyt oman arviointimenetelmänsä, jonka avainsanana on jakautuma. Valttien määrä ei ratkaise mitään, jos ne eivät pääsemään toimimaan kunnolla. Siksi valttien pituus on kirjoittajien mukaan jakautumalle alisteinen tekijä, eikä päinvastoin. Wirgrenin menetelmässä pelaaja arvioi oman puolensa sivu-värien lyhyyttä (Short Suit Total, SST) ja toimivien arvopisteiden (Working Points, WP) määrää. Sitten saadut arvot yhdistetään esitetyn kaavan mukaisesti, jolloin tuloksena on oman puolen odotettavissa olevien tikkien määrä.
SST/WP-menetelmällä kirjoittajat haluavatkin palauttaa pelaajan oman arviointikyvyn kunniaan. Kirjan keskeinen viesti on, ettei mikään mekaaninen menetelmä saisi syrjäyttää omaa ajattelua. Miellyttävä piirre on, että kirjoittajat pyrkivät myös hakemaan oman menetelmänsä heikot kohdat.
SST/WP-menetelmä ei ole yksinkertainen, joten on hyvinkin mahdollista, ettei sille siunaannu samanlaista suosiota pelipöydissä kuin LOTT:lle. Wirgrenin kaava kuitenkin tuntuu toimivan, vaikka ideaan totuttautuminen viekin aikaa ja vaatii paneutumista. Lukijan ei kuitenkaan tarvitse olla kiinnostunut menetelmästä, sillä Lawrencen tiiviit analyysit jaoista tarjoavat kenelle hyvänsä välineitä ongelmajakojen tarjoamiseen.
Uusia tutkimustuloksia julkaistaan nettisaitilla
Vaikka I Fought the Law -kirjan kannessa LOTT ollaankin saattamassa kuuden jalan syvyyteen, on sisäsivujen sävy paljon sovittelevampi. Kirjoittajat etsivät toki pääasiassa tilanteita, jolloin laki ei toimi, mutta kertovat myös milloin se toimii parhaiten. LOTT saa myös kehut siitä, että se on monissa tarjous-tilanteissa muuttanut pelaajien ajattelua oikeaan suuntaan.
Tekijät varovat käyttämästä omasta teoriastaan nimitystä "laki", mutta kirjaa tukevalla nettisaitilla paukutellaan jo henkseleitä. Nettiosoite on ytimekkäästi www.newbridge law.com. Täytyyhän kirjoja saada kaupaksi, eikä vaatimattomuus ole markkinoinnissa eduksi! Nykyaikaan kuuluu se, että verkkosivustolla on eri materiaalia kuin kirjassa ja sitä on luvassa myös lisää. Anders Wirgren jatkaa nimittäin tutkimuksiaan, jonka tuloksia julkaistaan netissä.
Tässä mielessä I Fought the Law of Total Tricks onkin eräänlainen välitilinpäätös. Tilastot perustuvat vielä melko pieneen otantaan, ja kirjoittajat myöntävätkin joidenkin asioiden kohdalla, että odottavat lisätietoa tulevista tutkimuksistaan. Myös tilastollinen analyysi heidän SST/WP-menetelmän toimivuudesta puuttuu vielä, mikä luonnollisesti herättää tervettä epäilyä. I Fought the Law saaneekin vielä jatkoa.
Koska kirja keskittyy lain ryöpyttämiseen, Lawrence ja Wirgren eivät ehdi soveltaa teoriastaan uusia konventioita tai arvioi uudesta näkökulmasta jo olemassa olevia. Splintereitä Lawrence ehtii toki kehumaan. Cohen taas esitteli kirjoissaan useita LOTT:iin nojautuvia konventioita (esimerkiksi Bergen Raises ja Obar Bids). Jos lakia ei aiemminkaan ole arvossa pitänyt, voi kirjan alku tuntua turhauttavalta. Wirgrenin omaan metodiin päästään vasta sivulla 125 eli kirjan puolivälissä.
Selvää kuitenkin on, että Lawrence ja Wirgren ovat kirjoittaneet todella merkittävän kirjan, eikä vain siksi, että he murjovat yleisenä totuutena pidetyn teorian. Kyse on myös siitä, millä tavalla he lain rikkovat. Esimerkkijakojen ja analyysien vyörytys on niin vakuuttavaa, että se vie lukijan vastustamattomasti mennessään. Tämänkin arvostelun kirjoittanut "lainoppinut" havaitsi nopeasti miettivänsä jakojen SST-arvoa ja sitä, viedäkö hyllystä löytyvä To Bid or Not to Bid pölyttymään Bridge Areenan kirjastoon.
Selvää kuitenkin on, että LOTT:lla on jatkossakin omat kannattajansa, sen verran vankkumaton asema sillä on. Keskustelu tai nokittelu jatkunee, joten jäämme odottamaan Larry Cohenin vastaiskua.
Blekinge Läns Tidning, 6th of June, 2005
Lagen om stick är ifrågasatt
by Bernt Sigvardsson, Karlskrona, Sweden
1994 kom det amerikanska bridgeproffset Larry Cohens bok ut på svenska med titeln Bjuda Över eller inte Bjuda Över. Den behandlade Lagen om Totala Antalet Stick och framförde teorin att i kamp om kontraktet fanns det sammanlagt lika många stick som summan av båda sidornas trumflängder. Om N-S har nio trumf i spader och Ö-V tio trumf i ruter finns det totalt 19 stick i korten. Ett enkelt sätt att räkna ut om en offring lönar sig eller inte.
Ett flertal både svenska och utländska toppspelare tog till sig teorin och skyllde både lyckade och katastrofala avgöranden på "Lagen". Andra var mera tveksamma och ifrågasatte om det fanns ett sådant matematiskt samband.
Flerfaldige lagvärldsmästaren Mike Lawrence, USA och vår erkände bridgeteoretiker Anders Wirgren har tillsammans studerat hur tillförlitlig "Lagen" är på något tusental givar och har i dagarna kommit ut med boken I Fought the Law of Total Tricks. Deras undersökning visar att med totalt 19 trumf är exaktheten bara 34 %, lika ofta finns det med bästa spelföring och försvar bara 18 stick i korten. En tankeväckande bok som också anvisar nya metoder för säkrare ställningstagande i kampen om kontrakten. Den kan beställas från Scania Bridgekonsult.
Från När och Fjärran
by Sven-Olov Flodqvist, Stockholm, Sweden
"I Fought The Law, And The Law Won" lanserades av The Clash och numera finns även en bridgeversion – "I Fought The Law of Total Tricks", resultatet av ett samarbete mellan Anders Wirgren och Mike Lawrence.
Den lag som åsyftas är förstås den om det totala antalet stick på en bridgegiv som populariserades av Larry Cohen på 1990-talet, och som baserades på de studier som Jean-René Vernes presenterade 1969.
Cohens "The Law" blev snabbt mycket populär, men den är inte alls någon fristående metod för kortvärdering utan snarare, precis som "The Losing Trick Count (LTC)" från 1930-talet, ett verktyg man kan prova i situationer där man inte vet riktigt vad man ska göra.
I Cohens "To Bid or Not to Bid" framfördes budskapet om att antalet stick skulle vara lika med antalet trumf på ett närmast gospelartat sätt och denna frälsningsattityd fick somliga att reagera. Det visar sig nämligen att "lagen" inte alls håller i så stor utsträckning som hävdats i Cohens böcker.
Nu har Wirgren och Lawrence i ett samarbetsprojekt med Anders' omfattande studier av fenomenet och Mikes goda förmåga som skribent producerat en tung inlaga i debatten om lagen. Man gör inte helt ner Cohens budskap, men inte långt ifrån. Mest är det egentligen självklarheter som framförs, åtminstone för dem som ägnat lagen en smula tankemöda.
Wirgrens förtjänstfulla stuider visar på en massa faktorer som påverkar lagens utfall i negativ riktning, och det hela mynnar ut i den gamla sanningen att det är minst lika viktigt med god fördelning som många trumf. Tio trumf med var sin 5332 innebär helt enkelt att man har oroväckande många förlorare, de många trumfen till trots. Om 5-4-3-1 möter 5-1-3-4 blir resultatet betydligt mera upplyftande, eftersom man får nytta av sina många trumf.
Utifrån dessa slutsatser presenteras ett nytt koncept för uppskattning av spelstyrka, som baseras på SST (Short Suit Total) och WP (Working Points). Med dessa faktorer försöker sig Wirgren på ett nytt sätt att bedöma en hands spelstyrka, som är exaktare än antalet trumf. Dock gäller även för denna tumregel att man måste ta den för vad den är, inte en exakt vetenskap utan ett hjälpmedel som man kan ta till när man behöver en "second opinion".
Trots att "I Fought The Law of Total Tricks" mycket tydligt ifrågasätter lagen om det totala antalet stick, så kan den med god behållning läsas av såväl varma anhängare av lagen som av dem som betraktar den med mer eller stor skepticisim. Den som har ett öppet sinne kan nämligen hitta goda komplement till lagen liksom starka skäl för att inte använda den alls.
Baron Barclay: Bridge column, 10th of July, 2005
'I Fought The Law'
by Frank Stewart, USA (Los Angeles Times Syndicate)
West dealer
N-S vulnerable
| 2 |
||
| Q J 9 6 3 |
||
| Q J 8 7 4 |
||
| 6 5 |
||
| A J 10 4 |
|
K Q 9 8 |
| 10 8 |
A 7 5 2 |
|
| A 10 9 |
3 |
|
| 10 9 4 3 |
K J 8 7 |
|
| 7 6 5 3 |
||
| K 4 |
||
| K 6 5 2 |
||
| A Q 2 |
| West | North | East | South |
| pass | pass | 1 |
pass |
| 1 |
DBL | 3 |
4 |
| DBL | pass | pass | pass |
Book Reviews
by David Morgan, Melbourne, Australia
During the past two decades, the Law of Total Tricks has been a key element of bidding, both at the table and in system design. In "I Fought The Law of Total Tricks" (Mikeworks; 268 pages; $17.95 paperback), Mike Lawrence and Anders Wirgren challenge the accuracy and usefulness of the law. Drawing on Wirgren's critical analyses of flaws and caveats in its application, some of which have appeared in The Bridge World, they show the limitations of the law. In particular, the authors highlight the importance of shape, then suggest an alternative method of evaluating partnership hands with a fit, based on working points and short-suit assets. The text recognizes that using these tools involves some guesswork.
Anyone interested in bidding should consider carefully these analyses and ideas. Alas, some readers may be deterred by the presentation. The writing is mostly in Lawrence's folksy style; that has been a plus in his earlier books, but it jars here: Some sections of the book are repetitive, even tedious. As well, readers with an interest in statistics are likely to be frustrated by both the data and the way they are displayed. This includes the absence of information on standard deviations and the small sample sizes used for most of the detailed analysis (perhaps because the deals were analyzed single- rather than double-dummy, but the reader is never told).
Bridge Magazine, September, 2005
Book Reviews
by Roy Dempster, Great Britain
I Fought The Law of Total Tricks
Mike Lawrence & Anders Wirgren (Mikeworks)
While bidding gadgets may come and go, the methods of assessing the worth of a pair of hands during a competitive auction have been fairly static. The method known as 'The Law of Total Tricks' was first expounded in 1969 in an article in The Bridge World, by Jean René Vernes. If it received much use, it was written about very little, and it was not until 1992 and the appearance of To Bid or Not to Bid by Larry Cohen that it became the favourite guide to improving your chances of doing the right thing in, especially high-level, competitive auctions. But then, just when it seemed that there was going to be no great argument about its effectiveness, along comes this book.
Written by American, Mike Lawrence, and Anders Wirgren from Sweden, it shows just what the limitations are in 'The Law...', and when you have to be very careful about putting too much reliance on it. Just in case it has slipped by you, the Law of Total Tricks says that (assuming both sides could play in their best trump fit) the total number of tricks which could be taken by each side if playing the hand, is approximately equal to the total number of trumps (each side's best fit) held by both sides.
This seems a magical little thing to discover and, in my personal experience, it has actually proven to be effective rather more often than not. However, nobody has ever actually explained just why it should work, and the authors of this book tell us that that is because it actually doesn't work! In fact, they say that there is no connection between total trumps and total tricks.
The text contains innumerable hands from play where 'The Law' fails (sometimes, quite dramatically!), and as is quite evident, 'The Law' has failed because of there being no way of its addressing distributional features. Now, these do not have to be features such as totally mirrored distribution, but often ordinary features such as xx opposite xx in a side-suit in declarer's hand and dummy.
Rather than spend most of the book harrying away at 'The Law', the authors offer what they believe is a better way of achieving the results that 'The Law' purports to achieve. Credited principally to Anders Wirgren, two concepts are set out, to be used in combination on hands. The first is that of 'Short Suit Total (SST)', and the second 'Working Points (WP)'. Most of the second half of the book goes into detail as to how these concepts should be employed. The authors do not pretend that their method is anything like as simple as that of 'The Law' (nor as wonderfully accurate as it purports to be), but are convinced that their method will produce better results if used correctly.
This book really needs time and study, but will repay both. As Eric Kokish mentions in his introduction, '...it might take you a week to feel comfortable with what you will learn.'